تبلیغات
wellcome to parkourite .به وبلاگ تخصصی پارکور خوش آمدید. به علت حجم زیاد وبلاگ تا لود کامل آن کمی صبر کنید PARKOUR ITE - تاریخچه دو و میدانی

تاریخچه دو و میدانی

دو و میدانی یک ورزش طبیعی است زیرا با رفتار و حرکات طبیعی انسان مطابقت دارد. بنابراین می توان گفت دو ومیدانی از زمان پیدایش بشر وجود داشته است و اولین اسلحه انسان در برخورد با محیط و خطرهای آن به حساب می آمد.
بشر اولیه برای دفاع از خود محتاج به فرار کردن بود تا این که در محلی خود را مخفی کرده به زندگی خود ادامه دهد. لیکن اشخاصی که ضعیف بوده و قدرت دویدن نداشتند بدون شک طعمه حیوانات قرار می گرفتند.
بدین جهت پدرها بچه های خود را تشویق به دویدن کرده و به آنها طرز فرار از مقابل حیوانات را می آموختند چرا که دویدن، حد فاصل بین زندگی و مرگ برای آنها بود.
انسان های اولیه ضمن دویدن و فرار، برای عبور از موانع طبیعی از جهیدن و پریدن استفاده می کردند و اگر لازم می شد که بین آنها و حیوانات مبارزهای صورت گیرد از پرتاب سنگ یا دیگر اشیا کمک می گرفتند این کار معمولاً زمانی انجام می گرفت که انسان از فرار کردن خسته و کوفته می شد.


در تنگنای مرگ و زندگی، انسان مجبور بود از قدرت بازو و پنجه و عضلات خود هم حداکثر استفاده را نماید. به این ترتیب انسان اولیه پی برد که اگر تندتر بدود، بیشتر بپرد و محکم تر پرتاب کند، بهتر خواهد توانست با مشکلات و خطرات پیرامون خود مبارزه کند.
از بین ملت های دنیای باستان فقط یونان بود که با عشق و علاقه، مردان غیور و با شهامت خود را به بهترین شکل، تشویق می کرد. در یونان باستان به مردانی که بهتر دویده و اشیا را بیشتر پرتاب کرده و از مرتفع ترین محل می پریدند به چشم عظمت نگاه می کردند و برای آنها احترام و افتخار زیادی قائل بودند. اما نکته مجهول برای همه دانشمندان علم ورزش این است که به چه علت قهرمانان پرتاب دیسک در مرتبه اول قرار می گرفتند و ورزشکاران دیگر در درجه دوم اهمیت قرار داشتند.
در اساطیر یونان باستان، به موجودی پرشور و شر به نام«مرکور» بر می خوریم. این موجود افسانه ای، جوانی است بلند بالا و سرشار از شادمانی و حرکت و حرارت. او در دو طرف کلاه و مچ پای خود بال هایی کوچک دارد و با همین بال ها و گام های تیز و چابک، سفرهای بسیار پرماجرایی را در کوه ها و جنگل ها و سرزمین های مختلف انجام می دهد. وجود چنین اسطورهای حکایت از علاقه و توجه مردم به تیزپایی، چابکی و دویدن دارد.
در دوران امپراطوری روم باستان، لژیونرها(سربازان عضو ارتش) با پرداختن به انواع دو ها و پرتاب ها، خود را برای مسابقات شمشیرزنی و نبردهای تن به تن آماده می کردند. در مصر باستان نیز، نوعی ورزش«دومیدانی» شامل دویدن های انفرادی و جمعی اجرا می شد.
در ایرلند ورزش میدانی به نام«تیلتین»(tailtean) رایج است که پیشینهادی چند هزار ساله دارد.

● المپیک باستان

المپیک باستان اولین اجرای سازمان یافته و قانون دار دو و میدانی بود. این بازی ها از سال ۷۷۶ قبل از میلاد آغاز شد و ۱۲ قرن ادامه داشت.
دو و میدانی در المپیک باستان در رأس دیگر ورزش ها قرار داشت. مسابقه دو با شرکت دوندگان چابک به مسافت یک اِستاد(۱۸۲ متر) انجام می شد. واژه استادیوم از این کلمه گرفته شد.
در این دوره حتی دویدن با یک پا هم وجود داشته و از آنجا که بشر اسلحه ای به نام نیزه اختراع کرده بود و در جنگ از آن استفاده فراوانی می کرد، پرتاب نیزه هم به عنوان ورزش شناخته شد.در المپیادها دو نوع مسابقه با نیزه وجود داشت: یکی پرتاب نیزه و دیگری نبرد با نیزه توأم با شمشیربازی.
«کوروبوس» احتمالاً اولین قهرمان رسمی دو در نخستین المپیک باستانی بوده است. بنا به مدارک تاریخی، پرش طول در چهارمین دوره به مواد مسابقه اضافه شد و کرونوس از کشور اسپارتا نخستین رکورد دار این ماده بود که حدود ۷ متر پرید. در دوره های بعدی رشته های دیگر مانند پرتاب وزنه و پرتاب دیسک به فهرست مسابقات دو و میدانی اضافه شد. یونانی ها، برای پرتاب دیسک از یک صفحه مدور فلزی استفاده می کردند که آن را هاترس(HATTERES) می نامیدند.
بازی های المپیک در قرن چهارم میلادی به دستور امپراطور روم تئودوزیوس اول تعطیل شد و همزمان مسابقات دو و میدانی هم از رونق افتاد. از آن زمان تا زنده شدن دوباره المپیک شکل هایی از انواع دوها و پرش ها و پرتاب ها در اقوام و ملل دنیا دیده شده که بیشتر به خاطر آماده شدن جنگجویان و سربازان بوده است.


در قرن دوازدهم میلادی، مسابقات میدانی و مخصوصاً دو در انگلستان رواج یافت. این رواج در اواخر قرن پانزدهم و اوایل قرن شانزدهم شدت یافت و به ورزش اول جامعه تبدیل شد. علت این شکوفایی علاقه هنری هشتم پادشاه انگلستان بود که خود مهارت فراوانی در پرتاب چکش داشت.  در قرن ۱۷ و ۱۸ میلادی، در انگلستان نوعی شرط بندی مرسوم شد که در آن دوندگان با هم شرط می بستند و انبوه مردم به تماشا می ایستادند.
در سال های ۱۸۲۰ تا ۱۸۶۰ دو و میدانی به دانشگاه ها و مدارس انگلستان راه یافته بود و دانشجویان علاقه فراوانی به این ورزش پیدا کرده بودند.
در سال ۱۸۴۹ ارتش انگلستان یک مسابقه بزرگ برای اهمیت دادن به دو و جلب توجه نظامیان به آن ترتیب داد و علاوه بر این، دوهای سرعت و استقامت را جزء دروس رسمی دانشکده افسری قرار داد.
در سال ۱۸۶۶ اولین باشگاه دوندگان با نام«کلوپ اتلتیک آماتور» در لندن تأسیس شد و بعد از آن باشگاه ها و کلوپ های دیگری به وجود آمدند.
بعد از انگلستان، دومین کشوری که دو و میدانی در آن رونق بسیار یافت آمریکا بود. اولین باشگاه دو و میدانی آمریکا«کلوپ اتلتیک نیویورک» بود که در سال ۱۸۶۸ تأسیس شد.
در اولین دوره المپیک نوین در سال ۱۸۹۶ دو و میدانی در ردیف مهم ترین رشته های ورزشی بازی ها قرار داشت.
در هفدهم ژوییه ۱۹۱۲ کنگرهای در سوئد با حضور نمایندگان سازمان های دو و میدانی کشورهای بلژیک، اتریش، کانادا، شیلی، دانمارک، مصر، فنلاند، آلمان، انگلستان، یونان، مجارستان، نروژ، شوروی، آمریکا، سوئد و استرالیا بر پا شد و برای ایجاد یک سازمان بین المللی دو میدانی مشورت کردند. این سازمان، سرانجام در ماه اوت سال ۱۹۱۳ با نام«فدراسیون بینالمللی دو و میدانی» تأسیس شد. فعالیت های این سازمان باعث شد که این ورزش در سراسر دنیا گسترش یابد. در حال حاضر تقریباً هیچ کشوری نیست که عضو فدراسیون دو و میدانی نباشد و از قوانین آن پیروی نکند.